Donate Now


Campaign Homepage

Team Page

Bobov Monsey (76 dryvers)

מיר וועלן נישט צולאזן א איד אן ארעסטאנטarrow_forward_ios Bobov Monsey








Donate Now

Original Goal: $360,000

Bonus Goal: $500,000

Total Raised: $478,956


76 Dryvers

Load More

From the darkness of my prison chamber, I stretch out my arms to my fellow Jew

I am so overwhelmed by pain and fear, I can't handle being


A brother of ours is locked up in a tiny, cold and damp prison cell. A chassidisher Yid from among us is devastated and all alone in a maximum security prison after some complicated financial dealings from which he found himself on the wrong side of the law. One of our very own – who belongs in shul and at home with his family – is imprisoned among the lowliest of criminals, murderers and gangsters.

Our brother is crying – and we cry along with him. It is already a full year that he is imprisoned awaiting his trial and sentencing. Prosecutors are pressuring the judge to hand down a 30 year sentence. Yes, you read that correctly T-H-I-R-T-Y years of wasting away in one of America’s worst federal prisons.

The terrible fear and the anxiety for his future can only compete with his current state of misery, and a life of continuous challenges.

Fellow brethren! The cries are piercing the heavens!!!

After the judge denied his request to get out on bail, he was imprisoned more than a year ago, way before his sentencing. No Shabbos, no Yomtov, no minyan. Nothing except pain and misery.

While the coronavirus has brought relief and freedom to many prisoners, the remaining ones were placed under harsher conditions with a total and complete lockdown, our dear brother included. The intolerable situation and oppressive isolation, have become so unbearable, the tears he has shed are enough to fill the ocean.

Can you remain untouched by this bleak reality?

Can your heart remain unbroken when you read on?

Our prisoner, a father of a family, has not seen a fellow Yid for the past seven months! No family, no visitors, no hope on the horizon, absolutely nothing!!

Only four darkened walls and two powerful and uncaring guards, who call out his prisoner ID number three times a day and throw him some stale bread.

Shabbos, yomtov, daytime and nighttime are all the same in a dark cell without a ray of sunshine. Time is a complete standstill and there is nothing to look forward to. Restless bouts of sleep are interrupted by nightmares and panic attacks.

He carries his heavy burden all alone, completely isolated from humanity.

Despite everything, he remains our brother, his pain is our pain, his bleeding and broken heart, shatters our hearts as well!!

Our prisoner has shed so many tears in the first few months, he has recently told someone in a one minute phone call, that the well of tears has run dry – he has lost the capacity to cry, to shed tears, to feel emotions. He has reached the depths of despair. He is completed broken, shattered, embittered, in such agonizing and sharp pain, powerful enough to disintegrate a rock!

Now for some good news! With the involvement of some highly motivated community leaders, who have achieved good results for other prisoners, there is reason to hope! With the help of highly skilled and experienced lawyers, there is a strong chance for a positive outcome. The right amount of effort, expertise and help from Hashem, might bring about complete freedom or a greatly reduced sentence.

However, we need to act before a trial or sentencing takes place. Time is not on our side. Once a thirty year sentence is handed down, it becomes a lot more complicated and costly to appeal and overturn it.

Klal Yisrael has in recent years spent millions of dollars and went all the way to the White House to free a prisoner after his draconian sentencing of 27 years.

Now, before a trial takes place, the work can be accomplished more easily and at lesser cost. But the lesser costs must also be raised immediately so that the best lawyers can get to work and hopefully achieve salvation for a despairing prisoner.

Dear brethren, let’s discuss a chapter in שלחן ערוך, יורה דעה סימן רנ״ב, which says as follows:

“Every moment that is lost in redeeming a prisoner, is considered akin to murder!”

These are frightening words! Every moment counts! We have no time to spare!! It is not enough to think about helping or to plan on helping. Every moment we delay, is a moment lost and compared to murder.

Dear brothers, sisters and friends, we have not forgotten our personal coronavirus challenges. All of us have dealt with semi-lockdowns, although we were in the comfort of our homes, surrounded by family with plenty of food and comfortable beds. Still, we dealt with some level of discomfort from which we yearned to emerge.

How can we possibly fathom the pain of a real time prisoner, the pain of every moment of his day along with the panic and anxiety over his bleak future?

Allow your compassion to overflow and your heart to expand! Donate generously so we can avoid a devastating scenario!

A message from Klal Yisroel to our imprisoned brother: Your salvation is approaching with the help of Hashem! You were only alone as long as we were unaware of your plight. You are now no longer alone! We will not rest until you are a free man!

We know you are penniless right now, but we will raise $500,000.00 to pay your legal fees. Klal Yisroel is here, do not despair!! Hard to believe? We did it once and we will mobilize our efforts and do it again! When Klal Yisroel works towards a noble goal, Hashem, the great Redeemer, watches their compassion and love and joins them to bring salvation!

We acknowledge your pain but please give us a chance to prove our worth! This Sunday and Monday $360,000.00 will be raised to begin your legal process. May this bring a ray of light to your otherwise darkened existence. We will contribute generously to bring your liberation closer and we will daven for your total and complete exoneration!

This Sunday and Monday we will join together to redeem a prisoner!

4 negative commandments and 4 positive ones are transgressed when the cries of a prisoner go unheeded.

המעלים עיניו מפדיון שבויים עובר על לא תאמץ את לבבך

ועל לא תקפוץ את ידך ועל לא תעמוד על דם רעך ועל לא

ירדנו בפרך לעיניך ובטל מצות פתוח תפתח את ידך לו ומצות

וחי אחיך עמך ואהבת לרעך כמוך והצל לקוחים למות והרבה

דברים כאלו

שלחן ערוך יורה דעה, סימן רנ״ב

פון מיינע פינסטערע תפיסה-קעמערלעך שטרעק איך אויס אַ האַנט,

כ׳האַלט עס שוין נישט אויס, כ׳קען שוין מער נישט דורכטראָגן דאָס זיין אַן


אין אַ פּיצעלע לאָך, קאַלט און פייכט, זיצט ער.

אונזער׳ס אַ טייערער ברודער; אַ היימישער חסיד׳ישער איד.

ער איז איינזאַם. עלענד. אַליין. צעבראָכן און חרוב.

אין אַ ״מאַקסימום סעקיוריטי״ טורמע האָט מען אים אַריינגעשליידערט, נאָכ׳ן נעבעך זיך פאַרהאַנקערן מיט׳ן געזעץ פאַר פינאַנציעלע מיסברויכן.

צווישן די סאַמע ערגסטע פאַרברעכער, מאָנסטערס אין געשטאַלט פון מענטשן, דאָס נידריגסטע פון דער מענטשהייט, מערדער און גענגסטערס, זיצט אַ טייערער איד, אחינו בשרינו. אַ איד מיט׳ן צלם אלקים. אַ איד וואָס באַלאַנגט אין ביהמ״ד. אַ איד וואָס באַלאַנגט אין שטוב. אַ איד, אונזער׳ס א ברודער, וואָס ווען זיין האַרץ וויינט, וויינט אונזער האַרץ מיט אים מיט!

שוין אַ גאַנצער יאָר וואָס ער זיצט דאָרט, אין דער ביטערער תפיסה, וואו ער וואַרט אויס זיין געריכט, זיין סענטענסינג, וואו די רעגירונג׳ס פּראָקואָרן מאָנען פונעם ריכטער אים צו פאַראורטיילן אויף גאַנצע 30 יאָר טורמע, ה״י.

יאָ, איר האָט גוט געליינט. ד-ר-י-י-ס-י-ג יאָר שימלען און שמאַכטן אין איינס פון די אַרגסטע אַמעריקאַנער פעדעראַלע תפיסות! 

זיין פּחד און שרעק, זיין ציטער און אַנגסט אויף זיין עתיד, מישט זיך נעבעך אויס מיט׳ן שוידערליכן אומבאַגרייפליכן צער און פּיין אויף זיין איצטיגן הוה אין טורמע, נאָך אַ שווער-געפּלאָגטן לעבן פון ליידן און מיטמאַכענישן אינעם עבר.

אידן, ס׳איז אַ הימל געשריי!!!

אַריין אין טורמע איז ער שוין העכער אַ יאָר צוריק, נאָך וואָס דער ריכטער האָט קאַטאָגעריש אָפּגעוואָרפן זיין ביטע אַרויסצוגיין כאָטש ביז׳ן געריכט אויף ״בעיל״. אַזוי אַרום, נאָך בעפאָר׳ן אפילו דורכגיין זיין סענטענסינג, זיצט ער שוין אַ גאַנצן קיילעכיגן יאָר.

קיין ימים טובים. קיין שבתים. קיין מנין. קיין גאָרנישט. בלויז צער און פּיין.

אָבער אויב איז זיין לאַגע נישט גענוג ביטער געווען אין די ערשטע מאָנאַטן, האָט זיך אינצווישן אונטערגערוקט די ׳קאָראָנע׳ קריזיס.

דאָ האָט זיין מעסטל פון ליידן, זיין גלעזעלע טרערן, זיך איבערגעגאָסן איבער אַלע ברעגעס. בלויז פון די פּיין און אייטער וואָס האָט זיך פון דעם צעבראָכענעם איד אַרויסגעגאָסן אין די לעצטע פּאָר חדשים קען מען דעם ענדלאָזן ים הגדול אָנפולן!

די קאָראָנע פּאַנדעמיע איז — ווי באַקאַנט — פאַר אַרעסטאַנטן געווען אָדער אַ ישועה אָדער אַ שרעקליכער פּיין אורטייל. אַ טייל האָט מען אהיימגעלאָזט, ובתוכם ב״ה מאחינו בני ישראל וועלכע זענען דערפון אויפגעראָכטן געוואָרן בחסדי ה׳, אָבער די וואָס זענען געבליבן הינטער די גראַטעס זענען נאָך מער פאַרפּייניגט געוואָרן, ווען די טורמעס זענען געקומען אונטער אַ פולשטענדיגן לאַקדאַון.

אונזער טייערער אַרעסטאַנט איז נעבעך געווען פון די אומגליקליכע.

בעת אַנדערע, מכלומר׳שט ״קלענערע פאַרבערעכער״, האָט מען אַהיימגעשיקט אין ליכט פון דעם וויירוס, האָט מען אונזער ברודער נאָך מער איזאָלירט. אַריין אין פּיצעלן קעמערל אַריין. אין יוצא ואין בא!

אידן טייערע, הערט אַ מציאות, און זאָגט מיר אויב איר וויינט נישט פון דעם.

אדרבה, זאגט מיר אויב אייער האַרץ איז גענוג שטייף אַז עס שפּאַלט זיך נישט אין צווייען נאָר פון דאָס פאָלגענדע ליינען.

דער איד, אַ טאַטע פון קינדער, האָט שוין ז-י-ב-ן חדשים נישט געזען אַ צווייטן איד פאַר זיינע אויגן!

אידן! רחמנים! זיבן לאַנגע שרעקליכע חדשים, און קיין נפש מישראל זעט ער נישט! קיין שיין פון האָפענונג מערקט ער נישט! קיין באַזוכער, קיין טרייסט, קיין גאָרנישט.

בלויז 4 שוואַרצע ווענט און 2 בני ענקים געפיללאָזע גאַרדס וועלכע געבן אַ בורטשע אַרויס זיין ״אַרעסטאַנט נומער״ דריי מאָל א טאָג, אים צוצואוואַרפן אַ רעפטל שימל-ברויט!

נישטאָ קיין חילוק פון טאָג, צו נאַכט, פון שבת צו יום טוב. קיין טראָפּעלע זון שיינט אין זיין לאָך נישט אַריין.

אַלעס איז ביי אים אייניג. איין שטיק אומאויפהערליכע קלאָג. ער האָט נישט אויף וואָס צו וואַרטן, אויף וואָס אַרויסצוקוקן. די טעג רירן זיך נישט, די נעכט רויבן ביי אים די מנוחה. ער ערוועקט זיך יעדע עטליכע מינוט פון שרעקליכע מחשבות און פּאַניק-אַטאַקעס. 

ער איז א-ל-י-י-ן. איינער איזאָלירט. אַליין מיט זיין פינסטער פּעקל. אַליין אין זיין צרה. אַליין אין זיין עלנדקייט.

און איר ווייסט? ער איז אונזער ברודער!

און ווען אַ ברודער׳ס האַרץ שרייט, ווען אַ ברודער׳ס האַרץ טראָפּט בלוט, רייסט זיך אונזער האַרץ דורך.

אין אָנהויב, אין די ערשטע פּאָר חדשים, האָט דער צעבראָכענער נפש געוויינט. אָן אַ שיעור און אָן אַ שאַץ טרערן האָט ער פאַרגאָסן. נחלי דמעות ממש.

אָבער יעצט — לעצטנס האָט ער אַזוי זיך אויסגעדרוקט פאַר אַן עסקן וואָס האָט גערופן אין תפיסה אַריין און געהאַט גענוי איין מינוט צו רעדן צו אים — וויינט ער שוין נישט. ער קען שוין נישט מער. די קאַנאַל פון טרערן איז אים שוין אָפּגעטרוקענט.

ער האַלט שוין נאָכ׳ן וויינען. ער האַלט שוין — מיר ווילן עס נישט אַרויסשרייבן ווייל די האַנט ציטערט אונז, אָבער מיר מוזן ליידער זאָגן דעם אמת לאמיתו — כמעט לאחר ייאוש, ה׳ ירחם!

ער איז צוגרינד און חרוב. ער קען עס מער נישט דורכטראָגן.

ער איז אַזוי דערביטערט, אַזוי צעפליקט, אַזוי שוידערליך בצער, אַז אַ פעלזן-שטיין קען זיך ווי וואַקס אויפלאָזן פון מיטלייד!

די גוטע נייעס איז, אַז ס׳דאָ ב״ה שטאַרקע אויסזיכטן אויף אַ ישועה והצלה.

זיין הימל-גרייכענדער וויי-געשריי איז אָנגעקומען צו די ריכטיגע עסקנים און זיי האָבן זיך יעצט אַריינגעוואָרפן דערין מיט׳ן גאַנצן קראַפט. זאָגן יעצט די אויסגעפּרואווטע פּדיון שבויים העלדן, וועלכע האָבן שוין סוקסעספול געראַטעוועט אַ געוואַלד מיט אידן, אַז ס׳דאָ ב״ה גוטע שאַנסן. שטאַרקע שאַנסן.

אויב האָט מען געניטע אַדוואָקאַטן, טייערע לאָיערס מיט ערפאַרונג אין דעם הינזיכט, דאַן קען מען צונויפשטעלן אַ פעסטן, שטאַרקן ״קעיס״, וואָס זאָל בעז״ה אים קענען אָדער אַרויסנעמען גענצליך פון תפיסה, נישט צו דאַרפן מער ליידן אינגאַנצן, אָדער לכל הפּחות ער זאָל אָפּקומען מיט אַ גאָר לייכטן אורטייל.

אָבער אויב חלילה זאָל מען עס פאַרנאַכלעסיגן, דאַן איז לא ימלט, אַז ער קריגט צוגעטיילט גאַנצע דרייסיג יאָר, ה׳ ירחם.

צו גיין שפּעטער אַפּעלירן און איבערקערן אַ וועלט אַרויסצונעמען איז שוין טויזנט מאָל שווערער, קאָסטבאַרער און קאָמפּליצירטער.

כלל ישראל קומט דאָך שוין פון דאָרט. מיר האָבן בלויז אין די לעצטערע יאָרן זיך געלאָזט קאָסטן ״מיליאָנען״ און איבערגעקערט די וועלט פאַר די הצלה פון אחינו בשרינו וועלכע האָבן שוין נעבעך געשימלט אין די תפיסות זיי אַרויסצונעמען. דעמאָלט דאַרף מען שוין אָנקומען צו די העכסטע פענסטער אין אַמעריקע, אַזש ביז צום ווייסן הויז. 

איצטער, נאָך פאַר׳ן אורטייל, קען מען פאַר אַ שיבוש פון דעם פּרייז אויסקעמפן בעז״ה אַ גונסטיגער לייכטער אורטייל!

אָבער, מ׳מוז האָבן דאָס געלט. ס׳איז קריטיש ״שוין יעצט״ צו רעקרוטירן די בעסטע אַדוואָקאַטן וואָס זאָלן איבערנעמען דעם קעיס און דאָס בעז״ה פּרעזענטירן צום געריכט, מיט זייער עקספּערטיז און ערפאַרונג, ורוח והצלה יעמוד, פאַר דעם צעבראָכענעם איד.

אידן טייערע, די געפילן שטורעמען טאַקע, דאָס האַרץ הייבט שוין אָן נאָגן אַז מ׳מוז שענקען פון זיך פאַר אונזער ״אַרעסטאַנט״.

אָבער לאָמיר צום ערשט ארויסנעמען אַ שלחן ערוך, יורה דעה סימן רנ״ב, און לערנען אַן איינפאַכער סעיף, וואָרט ביי וואָרט.

״כל רגע שמאחר לפדות השבויים היכא דאפשר להקדים, הוי כאילו שופך דמים״.

איר הערט ווערטער?!

״כל רגע שמאחר״, יעדע רגע וואָס א איד פארשפּעטיגט, אויב איז מעגליך אים אַרויסצונעמען אַ סעקונדע פריער, און מ׳טוט דאָס נישט, איז מען כאילו א ״שופך דמים״!!!

ס׳דאָך פּחד פּחדים. מ׳רעדט נישט דאָ פון אַ איד וואָס איז מעלים עין, ער קימערט זיך חלילה נישט אינגאנצן מיט׳ן אַרעסטאַנט — ניין!

מ׳רעדט פון איינעם וואָס וויל העלפן, איז גרייט צו העלפן, ער גייט העלפן, אָבער ער פאַרזוימט זיך אַ פּיצקעלע, נישט מיט אַ טאָג, נישט מיט אַ שעה, נאָר מיט ״איין רגע״, זאָגט דער מחבר אין שלחן ערוך, הלכה למעשה, אַז ער איז כאילו שופך דמים!

טייערער איד, טייערער ברודער, טייערע שוועסטער.

ס׳שטייט אונז נאך אלע פאר די אויגן אונזערע אייגענע פּריוואטע מיטמאכענישן פונעם קאָראָנע קריזיס, ווען אונזערע געגענטער זענען געקומען אונטער אַ כמו-לאַקדאַון.

געוואוינט האָבן מיר אין אונזערע אייגענע באַקוועמע הייזער, געשלאָפן אין ווייכע בעטן מיט געשמאַקע דאָכענעס, געווען אַרומגענומען מיט אונזערע באַליבטע, געגעסן פון דאָס שענסטע און בעסטע און אפילו געקריגן אָנגעפולטע באַקסעס מיט כל טוב וטוב…

אבער מיר האבן נישט געקענט ״געהעריג״ אָנגיין מיט׳ן סדר היום, מ׳האָט געמוזט דאַווענען אין די פּאָרטשעס, אין די הויפן, נישט אַלע געשעפטן זענען געווען אָפן, איז עס פאר אונז געווען א פינסטערער קאָשמאַר.

טראַכט אַריין. איין רגע נאָר.

קענען מיר אפילו באַגרייפן דעם צער פון דעם טייערן אַרעסטאַנט, איין רגע פון זיין טאָג?!

דערצו באַגלייט פון זיין שרעקליכן פּאַניק איבער זיין גורל, איבער זיין עתיד, אַז ער וועט נישט אַרויסקומען, און נישט זען דעם שיין פון די זון פאַר זיינע אויגן, ביז 30 יאָר אַרום, ווען ער וועט שוין זיין אַן אַלטער איד?!

ויהיו רחמיך מתגוללים!

זאָל אייער רחמנות אויפרייסן, זאָל אייער האַרץ עקספּלאָדירן, זאָל זיך אייער טייסטער אויפמאַכן, און גיסן מיט געלט, אַז דאָס זאָל נישט פּאַסירן, חלילה וחלילה!

און צו דיר טייערער אַרעסטאַנט, האָבן מיר אַ מעסעדזש, בשם כל ישראל: קרובה ישועתך לבוא!

דיין ישועה איז נאָענט בעז״ה.

דו ביסט נאָר געווען אליין אַזוי לאַנג ווי כלל ישראל האט פון דיר נישט געוואוסט. מ׳האט נישט געטראכט. מ׳האָט זיך נישט געכאַפּט.

אָבער יעצט, זענען מיר דאָ! מיר פאַרשפּרעכן דיר הייס אַז מיר זענען דאָ! און מיר רירן זיך נישט אַוועק, ביז ווילאַנג דו וועסט זיין אינדרויסן פון תפיסה בעז״ה!

איי מ׳מוז יעצט האָבן אַ האַלבן מיליאָן דאָלער פאַר לאָיערס, און דו פאַרמאָגסט נישט אפילו אַן איינציגסן סענט?

זיי נישט צעבראָכן, זיי נישט פאַרלוירן. ווייל מיר גייען דאָס צושטעלן. כלל ישראל גייט דאָס באַווייזן!

דו גלויבסט נישט? קוק וואָס איז געווען דעם פאַרלאָפענעם יאָר, ווען כלל ישראל האָט זיך מאָביליזירט פאַר אַן אַרעסטאַנט, מ׳האָט געשאַפן אַ מיליאָן דאָלער, און יענער איד איז שוין בחסדי ה׳ צוריק אינדערהיים, געזונט און גליקליך!!!

יאָ, ווען כלל ישראל נעמט זיך צונויף, ווען כלל ישראל גיסט פון איר האַרץ געלט און שטיצע, דאַן קומט כביכול דער הייליגער באַשעפער, פודה ענווים ועוזר דלים, און קוקט אַראָפּ פון כסא כבודו; ער זעט דאָס רחמנות, ער זעט דאָס גוטסקייט, ער זעט די אהבה, וזוכר חסדי אבות ומביא גואל לבני בניהם, ער שיקט די ישועה!

דו ביסט פאַרווייטאָגט, טייערער אַרעסטאַנט?

מיר פאַרשטייען דיך, אוי ווי גוט מיר פאַרשטייען דיך. מיט׳ן גאַנצן האַרץ פאַרשטייען מיר.

אָבער, דו האָסט אונז נאָכנישט געגעבן אַ שאַנס דיר צו צייגן וואָס מיר קענען, און וואָס מיר זענען.

אָט יעצט קומט עס. דעם זונטאָג און מאָנטאָג. 

360 טויזנט דאָלער פאַר דיין ישועה, פאַר דיין אויסלייזונג. עס וועט אי״ה פּאַסירן.

זאָל דאָרט אין דיין טונקעלן קעמערל אַ שטראַל פון ליכטיגקייט אויפשיינען, ווייל כלל ישראל האָט זיך פאַר דיר ערוועקט, און דיין ישועה איז בעז״ה נאָענט. אָט אָט. ממש ביים שוועל!

מיר גייען איבערקערן, מיר גייען גיסן נדבות, מיר גייען מתפּלל זיין מיט הייסע תפלות, און ממש אינגיכן וועסטו האָפענטליך שוין קיין מער אַרעסטאַנט נישט זיין.

דעם זונטאג און מאנטאג: כלל ישראל עפענט איר רחמנות׳דיג האַנט — אויסצולייזן דעם צעבראָכענעם אַרעסטאַנט!

4 לאוין, 4 עשה׳ס

איז מען עובר, חלילה וחלילה, אויב מאַכט מען צו אַן אויג ווען אַן אַרעסטאַנט וויינט און בעט זיך פאַר הילף

המעלים עיניו מפדיון שבויים עובר על לא תאמץ את לבבך ועל לא תקפוץ את ידך ועל לא תעמוד על דם רעך ועל לא ירדנו בפרך לעיניך ובטל מצות פתוח תפתח את ידך לו ומצות וחי אחיך עמך ואהבת לרעך כמוך והצל לקוחים למות והרבה דברים כאלו.

שלחן ערוך יורה דעה, סימן רנ״ב

Show More

Donate Now




S Breuer


12 months ago

Yoel Hersh kohn


1 year ago

yehuda eckstein


1 year ago

Yanky Steinmez


1 year ago

Comments: For best manager and friend

Shloime perlstein


1 year ago

Comments: Hatzlocha tizki limitzvos

Joseph Horowitz


1 year ago

Yisrorel S


1 year ago

Comments: א הארציגן מזל טוב צו דער חתונה מריחוק המקום, אבער מקירוב הלב!!



1 year ago

Comments: Yanky B. and the Belle Harbor chevra

eliyahu miller


1 year ago

Comments: לע"נ בילא בת משה ישראל הכהן ע"ה

michuel bleich


1 year ago

basshevy miller


1 year ago



1 year ago




1 year ago

mr margulious


1 year ago

mordechei rosenberg


1 year ago

Levi Leifer


1 year ago

Comments: In Honor of My good friend Eli Gutter



1 year ago

Phone Donation


1 year ago

Yossi Lichter


1 year ago

Comments: Never too late :-)

m Friedman


1 year ago

Load More

Original Goal: $360,000

Bonus Goal: $500,000

Total Raised: $478,956


Enter Amount


Donate Now

© 2021 All Rights Reserved | Privacy Policy | Powered by ClickandMarket